از خودم دلگیر شاید از خدا دلگیر تر با خدا درگیر اما با خودم درگیر تر زندگی را از سر عادت تحمل می کنم روز را سر می کنم هر روز پیر و پیر تر کی به آرامش رسم؟ شاید بگویی آخرش در درون قبر شاید هم بگویی دیر تر گرم و سرد روزگار آیینه ی قلبم شکست سنگ باید شد که سنگ از شیشه بی تأثیر تر کفر می گویم ولی پاسخ ن...

خدا بعضی ها را از چشمهایشان آفریده اول چشمهای مرا آفریده مثلا بعد زل زده توی مردمکهایم و با خودش گفته باید چیزی شبیه باران بیافرینم که دست از سر این دو تا دایره ی محزون برندارند! بعد برای چشمهایم صورتی کشیده دست پا قلب و گفته این آدم حتما باید زن باشد ابْر مونثی که یک عمر ببارد گاهی سر بر شانه ی کوه...

من از عالم تو را تنها گزینم روا داری که من غمگین نشینم؟؟؟ دل من چون قلم اندر کف توست ز توست ار شادمان و گر حزینم به جز آنچ تو خواهی من چه باشم؟؟؟ به جز آنچ نمایی من چه بینم؟؟؟ گه از من خار رویانی گهی گل گهی گل بویم و گه خار چینم مرا تو چون چنان داری چنانم مرا تو چون چنین خواهی چنینم در آن خمی که دل ...

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیدهای؟؟؟ وی درد و ای درمان من از من چرا رنجیدهای؟؟؟ ای سرو خوش بالای من ای دلبر رعنای من لعل لبت حلوای من از من چرا رنجیدهای؟؟؟ بنگر ز هجرت چون شدم سرگشته چون گردون شدم وز ناوکت پرخون شدم از من چرا رنجیدهای؟؟؟ گر من بمیرم در غمت خونم بتا در گردنت فردا بگیرم دامنت از من...

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد فریبنده زاد و فریبا بمیرد شب مرگ تنها نشیند به موجی رود گوشه ای دور و تنها بمیرد در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب که خود در میان غزل ها بمیرد گروهی بر آنند کاین مرغ شیدا کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد شب مرگ از بیم آنجا شتابد که از مرگ غافل شود تا بمیرد من این نکته گیرم که باور...

رفتی و گفتی که هجران بگذرد غم مخور دوران حرمان بگذرد «می روی و گریه می آید مرا ساعتی بنشین که باران بگذرد» سینه ام شد شرحه شرحه از فراق شرح صدری ده غم آسان بگذرد می روی دامن کشان و می رود از تن رنجور من جان بگذرد چشمهایم پر یم و طوفانی است ناخدا صبری که طوفان بگذرد خاطراتم همسفر با خاطرت تا از این ذ...

نصف تاریخ عاشقی آب است قصههای عمیق و پراحساس قصههایی پر از فداکاری قصههایی عجیب اما خاص: قصه ی آب چشمه زمزم زیر پاکوبههای اسماعیل قصه ی نیل و حضرت موسی قصه ی آن گذشتن حساس قصه ی حفظ حضرت یونس توی بطن نهنگ در دریا یا که نفرین نوح پیغمبر بر سر مردم نمکنشناس قصه ی ظهر روز عاشورا بستن آب روی وارث آن کرب...

من بار سنگینم مرا بگذار و بگذر نیکم بدم اینم مرا بگذار و بگذر دانم ز مسکینان بتابی چهره از ناز انگار مسکینم مرا بگذار و بگذر بر مرگ خود سوزی عبث می گریی ای شمع منشین به بالینم مرا بگذار و بگذر دردم نمی داند کسی بگذار تا مرگ کوشد به تسکینم مرا بگذار و بگذر در دیده رویای عدم سنگین نشسته در خواب شیرینم...

باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را از کجا کردم نگاه آن شکل قلاشانه را گاه گاه، ای باد، کانجاهات می افتد گذر ز آشنایان کهن یادی ده آن بیگانه را هر شب از هر سوی در می آیدم در دل خیال از کدامین سو نگهدارم من این ویرانه را شمع گو در جان بگیر و سینه گو ز آتش بسوز شمع از آنها نیست کو رحمت کند پروانه را عم...

تا زمانی که رسیدن به تو امکان دارد زندگی درد قشنگیست که جریان دارد زندگی درد قشنگیست به جز شب هایش! که بدون تو فقط خواب پریشان دارد یک نفر نیست تو را قسمت من گرداند؟ کار خیر است اگر این شهر مسلمان دارد خواب بد دیده ام ای کاش خدا خیر کند خواب دیدم که تو رفتی، بدنم جان دارد! شیخ و من هر دو طلبکار بهشت...

عشق یک واژه نیست؛ یک معناستنردبانی به عالم بالاست مرگ با زندگی گره چون خورد عشق در عمق آینه پیداست هنر مردن است آیا عشقکه چنین جادُوانه و زیباست؟ مردن و باز زیستن در مرگ راستی را که حالتی والاست واژه ای مبهم است و بی معنی لیک تنها تجلی معناست ورطه ای جادوانه بهر سقوط که سقوطش عروج بر بالاست ساختن ای...

ناگزیر از سفرم بی سر و سامان چون بادبه گرفتار رهایی نتوان گفت آزادکوچ تا چند؟؟؟مگر می شود از خویش گریختبال، تنها غم ِ غربت به پرستوها دادآنکه مردم نشناسند تو را غربت نیستغربت آن است که یاران ببرندت از یادعاشقی چیست به جز شادی و مهر و غم و قهرنه من از قهر تو غمگین، نه تو از مهرم شادچشم بیهوده به آیین...

درگیر تو بودم که نمازم به قضا رفت در من غزلی درد کشید و سر زا رفت سجاده گشودم که بخوانم غزلم را سمتی که تویی عقربه ی قبله نما رفت در بین غزل نام تو را داد زدم داد آن گونه که تا آن سر این کوچه صدا رفت بیرون زدم از خانه یکی پشت سرم گفت این وقت شب این شاعر دیوانه کجا رفت من بودم و زاهد به دوراهی که رسی...

تنها تر از شمعی که از کبریت می ترسد غمگین تر از دزدی که از دیوار افتاده بی اعتنا پاکت کنند از زندگی، مثل ِ خاکستر سردی که از سیگار افتاده بی تو دلم می افتد از من، باز می خشکد مثل کلاغی مرده که از سیم می افتد این روزها هر بار که یاد تو می افتم یک خطّ دیگر روی پیشانیم می افتد می خواهی از من رو بگیری د...

با شعرهایم آمدی یک شب به دنیایمدنیا مرا گم کرد و چشمان تو پیدایم شوق تو دشت سینه ام را می دود تا صبحآهوی من…کی می گذاری سر به صحرایم گم می کنم هر شب خیابان های دنیا راتا دست هایت نیست…طولانی ست شب هایم انگار دست عشق، بی تو حلقه ی مرگ استبر گردنم افتاده یا پیچیده بر پایم آنقدر با من مهربان بودی که بع...

تنهاییقد بلندی داردیقه اش را بالا دادهو توی پیاده روها راه می رود....گاهی جلوتر از تو....گاهی پشت سرت.......

راست می گفتندهمیشه زودتر از آن که بیندیشی اتفاق می افتد من به همه چیز این دنیا دیر رسیدم....زمانی که از دست می رفتو پاهای خسته ام توان دویدن نداشتچشم می گشودم همه رفته بودندمثل "بامدادی" که گذشتو دیر فهمیدم که دیگر شب است.... " بامداد" رفترفت تا تنهایی ماه را حس کنی...شکیبایی درخت را...و استواری کوه...

دلواپسی ام نیست، چه باشی چه نباشیاحساس تو کافی ست، چه متن و چه حواشی از خویش گذشتم، بِبَرم خاک کن اماشعرم چه؟ نه...بی ذوق مبادا شده باشی می خواستم از تو بنویسم که مدادمخندید: چه مانده است مرا تا بتراشی؟ مجموعه ی آماده ی نشرم -خبرِ بَد-یک خالی پُر، خط به خط اش روح خراشی شصت و سه غزل له شده در زلزله ی...

پرسيدی و شرحی به جز حال خرابم نيست بيدارم و خاموش غير از اين جوابم نيست زهری به غايت تلخ در رگ جای خون دارم در خويش مي پيچم گريز از پيچ و تابم نيست فانوس سرگردان اين شهرم ولی افسوس جانم برآمد از دهان و آفتابم نيست تا شب هراسانم غرورم هست و شورم نه تا صبح بيدارم خيالم هست و خوابم نيست در پای خود می ر...