آخرین برگ سفرنامه ی باران این است...که: زمین چرکین است...و زمین چرکین است...وااای بر آدم ها.... + نوشته شده در جمعه دوازدهم خرداد ۱۴۰۲ ساعت 23:48 توسط .......  |  Adblock test (Why?)

هزار جهد بکردم که یار من باشی.......

مرگ شبیه زندگی نیستu200eدستهای پُر مهری داردu200eu200eدستِ هر کس را بگیردu200eu200eدیگر رهایش نمیکند + نوشته شده در یکشنبه ششم تیر ۱۴۰۰ ساعت 8:59 توسط .......  |  Adblock test (Why?)

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش....باز جوید روزگاری وصل خویش.............. + نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم شهریور ۱۴۰۰ ساعت 0:11 توسط .......  |  Adblock test (Why?)

هرکس آنچنان است که احساسش میکنند... نه آنچنان احساسش میکنند که هست....

بیا نگار دل آرای فاطمی شوکت بیا عزیز خدا ای امیر با عزّت ببار حضرت باران که دشت خشکیده ببار بر سر این خاک خشک و بی برکت.......

جهان با غربت من چه خواهد کرد؟ جهان با غربت کسی که بوی باران و سپیده خواهد داد و می اندیشد هر روز را باید زیر درخت گیلاس به امید قرارهای بی گاه و اتفاقی بماند....... ....... آری، این درخت گیلاس گاهی مرا به وحشت می اندازد می ترسم یک روز ناگهان همانجا خوابم ببرد و بعد دریایم که درست در وعده گاه مرده ام...

دیگر این پنجره بگشای که من به ستوه آمدم از این شب تنگ؛ دیرگاهی ست که در خانه همسایه ی من خوانده خروس وین شب تلخ عبوس می فشارد به دلم پای درنگ..............

شادمان گفتی از آن عاشق تنها چه خبر؟ خبری نیست، بپرس از غم دنیا چه خبر خاطرم هست رقیبان پر از کینۀ من همنشینان تو بودند، از آنها چه خبر!؟ همه لبتشنه، تو دریایی و من ماهی تنگ از کنارآمدگان با لب دریا چه خبر!؟؟ زاهدی دست به گیسوی رهای تو رساند عاشقی گفت که از عالم بالا چه خبر....؟؟؟

با تو بودن خوبستو کلام تومثل بوي گل در تاريکي استمثل بوي گل در تاريکي، وسوسه انگيز استبوي پيراهن تومثل بوي دريا، نمناک استمثل باد خنک تابستانمثل تاريکي، خواب انگيز استگفتگو با تومثل گرماي بخاري و نفس

نشد دوباره تو را با کلام عشق بناممنشد، نشد، نشد ای نامت اعتبار کلامم چه راه دور و درازی، چه راه دور و درازیکه خواب هم نرسانده به سایه ی تو سلاممتو آفتاب خطِ استوا و من شب قطبیتو از سلاله ی نوری من از

✍️رحیم قمیشیدر رثای دکترها، وثوقیکیا، محمدی، منصف، کوچکینیا، ربیعی، شیخ مرادی، پیروی و همه پزشکان، پرستارها و کادر درمانی که جانشان را فدا کردند تا سلامت را برای ما ارمغان بیاورند.آقای دکتر!ما روزه

نقش های كهنه ام چه قدر تلخ و خسته و خزانی اند نقش غربت جوانه ها رنگ حسرت جوانی اند روغن جلا نخورده اند رنگ های من كه در مثل رنگ آب راكد اند اگر آبی اند و آسمانی اند از كف و كفن گرفته اند رنگ های من

چرا به سرکشی از من عنان بگردانیمکن که بیخودم اندر جهان بگردانیز دست عشق تو یک روز دین بگردانمچه گردد ار دل نامهربان بگردانیگر اتفاق نیفتد قدم که رنجه کنیبه ذکر ما چه شود گر زبان بگردانی؟گمان مبر که بد

آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتیگردون ورق هستی ما درننوشتیهر چند که هجران ثمر وصل برآرددهقان جهان کاش که این تخم نکشتیآمرزش نقد است کسی را که در این جایاریست چو حوری و سرایی چو بهشتیدر مصطبه عشق تنعم

تو قلهی خیالی و تسخیر تو محالبخت منی که خوابی و تعبیر تو محالای همچو شعر حافظ و تفسیر مثنویشرح تو غیرممکن و تفسیر تو محالعنقای بینشانی و سیمرغ کوه قافتفسیر رمز و راز اساطیر تو محالبیچارهی دچار تو ر

تازه پی می برم که تنهایی تلخ ترین بلای بودن نیستچیزهای بدتری هم هست...دیر آمدن..............

تو مثل شب در کوهستان اصیل و گیراییتو مثل کوهستان در شب والاییو عطر تو اکنونتمام شب را آکنده استو نام تو اکنون طنین تما

ماه افتاده به چاهی و به چاهت زده امراه گم کرده و بیراهه به راهت زده امنور چشمان تو سوسوی مسیرم شده استمیدوم سوی تو انگار که دیرم شده استدیر، آنقدر که باید به تو پیوست شومگیج و دیوانه و زنجیری و سرمست

ماندم به خماری که شراب تو بجوشد پس مست شود در خم و از خود بخروشد آنگه دو سه پیمانه از آن می که تو داری با من به بهایی که تو دانی بفروشدمستم نتوانست کند غیر تو بگذار صد باده به جوش آید و صد بار بکوشد و