یک نیمه تابستانم و یک نیمه پاییزمتلفیق صبح روشن و عصر غم انگیزم خورشید را گاهی به روی شانه ام دارم گاهی شبیه ابر اشک از دیده می ریزم هم یک کبوتر می نشیند در قفس با من هم، همجوار یک کلاغ نفرت انگیزم م

قلب من آندازه ی مشت منه...مشتمو برای تو وا می کنم....

آری........................تنها یقینمرگاست،باقی احتمال است.......

برگ با چرخش باد.......هست در خوش رقصی......وای!!!..........از شاخه جداشد، افتاد......و دگر مرد که مرد...............................

از حسرت بازى دستت لاى موهایماز بوسه هایت لابه لاى آرزوهایمتا بى جوابى انتهاى جستجوهایمباید کسی باشد بگوید: “وای” اما نیست…...!

آه! جام جانمان پُراز شرنگ... پای شوقمان برای زندگی....لَنگ ِ لَنگ....

سالهاست....به دنبال دستهایم....می گردم.....یک روز بارانی....دستهایم را یافتم....زیر درخت بید کهنسال....دستهای منکبوتر های زخمی رادر آغوش گرفته بود.......

چشم هستی آبها را جز علی مولا ندیدجز علی مولا برای نسل دریاها ندید

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانیچون باد سحرگاهم در بی سر و سامانیمن خاکم و من گردم من اشکم و من دردمتو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانیخواهم که تو را در بر بنشانم و بنشینمتا آتش جانم را بنشینی و بنشا

آه ای اتاق کوچک تو باغی از بهشت...با جان و دل گذاشتمت خشت روی خشت...حالا بگو که بام کدامین کبوتری؟؟؟؟؟؟؟دادی مرا به دست کدام آسمان_نوشت؟؟؟؟؟؟؟

باران پاييزي، دو صندلي يك ميزخالي است يك فنجان، آن ديگري لبريز يك صندلي لرزان، آن ديگري آرامگاهي صدايي بم گاهي صدايي تيز در پشت شيشه باد آرام و دلخستهسر مي دهد آواز با ساز حزن انگيز چشمان سبز تو در قهوه سردتحل مي شود آرام، يعني دگر برخيز..... تاريكي كافه، گم مي كند مه سانمردي كه مي لرزد , با اشك هاي...

ماسه ها دانه دانه می افتندزندگی نرم نرم می میردشیشه ی نیمه خالی خش دارنم نمک رنگ مرگ می گیرد ماسه ها دانه دانه در شیشهاشک ها قطره قطره بر گونهلب به لب های هم گذاشته اندروز و شب این دو جام وارونه مرگ در دور دست منتظر استسایه ها خواب دیده اند انگارکاش دستی مرا بچرخاندماسه ها ته کشیده اند انگار.......!...

می پرسد از من كیستی؟ می گویمش اما نمی دانداین چهره ی گم گشته در آیینه خود را نمی داند می خواهد از من فاش سازم خویش را باور نمی داردآیینه در تكرار پاسخ های خود حاشا نمی داند می گویمش گم گشته ای هستم كه در این دور بی مقصدكاری به جز شب كردن امروز یا فردا نمی داند می گویمش می گویمش چیزی از این ویران نخو...

ای روزهای خوب که در راهیدای جاده های گمشده در مه ای روزهای سخت ادامه از پشت لحظه ها به درآیید ای روز آفتابی ای مثل چشم های خدا آبی ای روز آمدن ای مثل روز آمدنت روشن این روزها که می گذرد هر روز در انتظار آمدنت هستم اما؛ با من بگو که آیا من نیز در روزگار آمدنت هستم.......؟؟؟

شاخـه را محکـم گـرفـتـن این زمان بیxadفایده استبـرگ میxadریـزد، ستـیـزش بـا خـزان بیxadفایده استبـاز میxadپرسی چـه شـد که عاشق جبـرت شـدمدر دل طـوفـان کـه بـاشی بـادبــان بیxadفایده است بــال وقتی بـشـکـنـد از کــوچ هـم بـایـد گــذشـتدسـت و پـا وقـتـی نـبـاشـد نردبان بیxadفایده است تـا تـو بــوی زلف...

خنده زدی زنـده شدم ، طعنه زدی بنده شدمجــلوه ی لبخند تـو را دیــدم و رقـصنــده شـدم یوسف گم گشته تویی، احسن الافسانه تویی روی تـو را دیــدم و مـن عصمت لـغـزنـده شـدم راز در ایـن خــانــه مگو بــا دل پــروانـه کـه شب شعلـه ی عشق آمد و من آتش سوزنده شـدم عقل متـرســان و بیــار از قــدح بـــاده ی نــاب...

مرا بسوزانیدو خاکسترم را بر آبهای رهای دریا بر افشانید... نه در برکه؛ نه در رود؛ که خسسسسسته شدم از کرانههای سنگواره........ و از مرزهای مسدود...............

شب سردی است و من افسرده راه دوری است و پايي خسته تيرگی هست و چراغی مرده می کنم تنها از جاده عبور دور ماندند ز من آدم ها سايه ای از سر ديوار گذشت غمی افزود مرا بر غم ها فکر تاريکی و اين ويرانی بی خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی نيست رنگی که بگويد با من اندکی صبر سحر نزديک است هر دم اين بانگ...

وسعت درد فقط سهم من استباز هم قسمت غم ها شده امدگر ایینه از من باخبر استکه اسیر شب یلدا شده اممن که بی تاب شقایق بودمهمدم سردی یخ ها شده امکاش چشمان مرا خاک کنیدتا نبینم که چه تنها شده ام.......

به جز باد سحرگاهی كه شد دمساز خاكستر؟؟؟كه هر دم مي گشايد پرده ای از راز خاكستربه پای شعله رقصيدند و خوش دامن كشان رفتندكسي زان جمع دست افشان نشد دمساز خاكسترتو پنداری هزاران نی در آتش كرده اند اینجاچه خوش پر سوز می نالد، زهي آواز خاكسترسمندرها در آتش ديدی و چون باد بگذشتیكنون در رستخیز عشق بين پرواز...